تقریبا" 10-12 سالی میشه که فوت کرده ، اما هنوز خاطراتش یادمه 

هر سال عید ، اسکناس تا نشده 10 تومنی ، چیزی نیست که از یاد آدم بره 

اینو میگم ، چون عیدی ای که اون بهمون میداد ، منحصر به فرد بود ، 

بنده خدا ، یه ماه آخر عمرش رو توی خونه ما بود ، تازه از بیمارستان آورده بودنش ،  قرار بود پیش ما بمونه تا حالش بهتر بشه ،  اما  بعد از یه ماه ، گیر داد که باید برم خونه خودم 

خلاصه بعد از کلی اصراری که کرد ، با اینکه حالش خیلی هم خوب نشده بود ،  بردنش به خونه خودش 

فردای اون روز ، در حالیکه توی بغل دائی کوچیکم بود ، میگفت ، آقا کیا ( یکی از سید های  روستاشون ) داره بهم لبخند میزنه ، و در همون حال عمرش رو داد به شما 

دائیم یه روز از آقا کیا پرسید فلان روز  تو اونجا بودی ،  گفت من اصلا" جای دیگه ای بودم . اونجا نبودم 

پدربزرگم ، مثل همه پدربزرگها ، مهربون بود و دوست داشتنی 

وقتی خبر فوتش رو شنیدم ، سعی کردم خودم رو کنترل کنم ،  چون اصلا" نمیتونستم باور کنم 

خودم رو از محموداباد ، رسوندم به خونشون ،  پدر و مادرم قبل از من رفته بودند 

جلوی در خونه که رسیدم ، جمعیت رو دیدم ، 

دم در ، داخل حیاط ، و ... پر بود از جمعیت  آشنا و غریبه ،  دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم ، 

انگار واقعیت داشت ، 

.

.

.

خدا رفتگانتون رو بیامرزه ،  ممنون میشم  یه فاتحه برای شادی رفتگان خودتون و من ،  بخونید